Renée
Mijn verhaal
Ik ken in mijn leven meerdere verliezen. Verwarrende en verdrietige periodes, waarin ik een weg zocht om daarmee om te gaan en weer verder te gaan. Er was niet altijd ruimte om er echt bij stil te staan.
Mijn grootste en zwaarste beproeving is het verlies van mijn prachtige zoon Sem op 22-jarige leeftijd. Een ongelooflijke, plotselinge, brute scheiding van de persoon die mij zo dierbaar was. De jaren erna tekenen zich door een diep verdriet en gevoel van verlies van zoveel facetten in mijn leven.
Het voelde als vallen, vallen…
De zoektocht naar houvast en lichtpuntjes heb ik ervaren als een proces waar veel geduld, verdraagzaamheid en zachtmoedigheid voor nodig is. Het fijne netwerk aan mensen om mij heen was zeer troostend en onmisbaar.
De hulp die ik zocht was wisselend helpend, maar het fijnste vond ik de speciale lotgenotengroep voor ouders die ook hun kind hebben verloren. Hier vond ik echte herkenning, woordeloos begrip en troost. Het gaf me weer een teen aan de grond: ik ben niet alleen, ik kan daar wat halen, maar ik heb ook wat te brengen.
Tegelijkertijd ontstond hier het verlangen meer uit zo'n groep te halen. Een groep samenbrengen én extra diepgang toevoegen. Zo ontstond het idee voor Rouw in Beeld.
Door mijn lange werkzame leven in het onderwijs heb ik veel ervaring opgedaan met het begeleiden van groepen. Door verschillende coachopleidingen en mijn werk als Lotgenoten Begeleider bij Slachtofferhulp en bij de Luisterlijn voor jongvolwassenen doe ik veel ervaring op met luisteren, blijven bij wat er is, en uitgaan van eigen kracht en regie van de ander.
Dat proces van verwelkomen, ondersteunen, creëren en uitdagen geeft nu een mooie nieuwe richting aan mijn leven.

